Këshilla për jetën nga surja Jusuf

Allahu i Madhëruar thotë: “Me të vërtetë që në historinë e Jusufit me vëllezërit e tij ka argumente për ata që pyesin” (Jusuf: 7) Për atë që interesohet për urtësinë s’ka dyshim se te historia e Jusufit ka urtësi të mëdha, dhe dituri të shumta. Por në të gjenden dhe përvoja të mëdha jetësore. Kjo sepse Kurani ka grumbulluar përvojat e popujve të mëparshëm dhe na i ka përmbledhur, në mënyrë që të përfitojmë prej tyre dhe të mos përsërisim gabimet e tyre, por të përmirësohemi dhe të përparojmë. Në këtë artikull do të ndalem te tri nga këto mësime të shumta që nxirren prej historisë më të bukur të Kuranit.

  1. Momenti i parë është fjala e Allahut të Lartësuar: “Thanë: ‘Këto janë ëndrra të ngatërruara dhe ne nuk kemi dituri rreth ëndrrave” (Jusuf: 44)

Nuk ishin muslimanë e megjithatë shikoni çfarë përgjegjshmërie dhe maturie, nuk pranuan të flisnin për diçka që s’kishin dije për të mos gabuar. Sikur ta kishim edhe ne muslimanët këtë përgjegjshmëri dhe të zbatonim këtë parim madhështor nuk do të ishim këtu ku jemi. Sidomos në çështjet fetare. Të pyesnim të diturit dhe jo këdo që na flet për fe. Dhe kështu në çdo fushë të jetës.

Çfarë bënë këta njerëz? Nuk bënë gjë tjetër veçse zbatuan porosinë e Allahut të Lartësuar që thotë: “Pyesni ata që dinë nëse nuk dini” (Nahl: 43) Kjo është ajo që quhet specializim. Në çdo fushë duhet të flasin specialistët e saj e jo çdokush. Kështu mbahet në këmbë çdo organizëm, qoftë ai shtet apo shoqëri. Profesionistët e fushës janë ata që duhet të flasin dhe atyre duhet tu merret fjala. Këtë parim hyjnor e ka vendosur Zoti i botëve. Këtë mund ta shikosh tek engjëjt e caktuar për çdo punë, rojtarë të qiellit, ata që kujdesen për njeriun kur është në barkun e nënës, ata që shkruajnë punët e tij, ata që kujdesen për erërat, për retë, për shiun, për malet. Çdokush prej tyre ka një detyrë të caktuar dhe askush nuk i ndërhyn tjetrit.

Vetëm kështu progresi është i sigurtë, kur të ketë rregull e disiplinë dhe detyra të ndara. Përndryshe nëse çdokush flet për çdo gjë, edhe pa pasur dituri rreth saj, do të ketë vetëm kaos dhe shkatërrimi është i pashmangshëm. Le të marrin mësim muslimanët prej qeveritarëve rreth mbretit të Egjiptit.

  1. Ndalesa e dytë është tek fjala e Allahut të Lartësuar që thotë: “Dhe mbreti tha: ‘Ma sillni atë në takim veçmas. E pasi biseduan ai i tha: Ti sot do të kesh pozitë dhe ke fituar besimin tonë. Ai (Jusufi) i tha: Më vendos përgjegjës të thesarit, sepse unë jam ruajtës dhe njohës i mirë.” (Jusuf: 54, 55)

Mbreti – ndryshe nga gratë – nuk u mahnit prej bukurisë së tij të skajshme, por ai vuri re një bukuri tjetër më rrëzëlluese se ajo e para, bukuri që nuk e humbet vlerën kurrë dhe që zbukuron edhe më të pabukurin (nëse do të pranohej se në mesin e krijesave ka një të tillë). Mbreti u mahnit nga bukuria e shpirtit të Jusufit, nga forca e karakterit të tij, forcë e cila shfaqet në momentet kur ai nuk pranon të dalë nga burgu me rastin më të parë që i jepet, por kërkon fillimisht të zbulohet shkaku i burgosjes së tij. A ishte fajtor Jusufi për atë që u akuzua? Dhe pasi vet gratë me gojët e tyre e pastruan karakterin e tij, ato që e akuzuan padrejtësisht, tani qortojnë  vetet e tyre dhe ngrenë lartë figurën e Jusufit. Po, ai vërtet u soll në atë rast si një engjëll, sikur s’kishte epsh. Dhe kjo e ngriti atë në lartësitë më të mëdha njerëzore.

Kur pa këtë karakter të Jusufit, dhe atë siguri në komentimin e ëndrrës së tij, mbreti vlerësoi urtësinë dhe mençurinë e këtij djali të ri kaq të bukur brenda dhe jashtë! Kësisoj vet i ofron të kishte post dhe të jetonte pranë mbretit.

Dhe këtu duhet kuptuar mirë kjo pikë. Nuk kërkoi Jusufi të vinte në pushtet, por ishte mbreti ai që ia ofroi atij postin. Dhe atëherë Jusufi, kur kuptoi rëndësinë dhe rrezikshmërinë e situatës, pranoi përgjegjësinë. Vendi rrezikohej nga thatësia dhe nga zia e bukës! E nëse Jusufi që ishte më i përshtatshmi për të menaxhuar pasuritë e vendit nuk do ta merrte atë post, do të rrezikohej frikshëm jeta e drejtpërdrejtë e kushedi se sa njerëzve. Prandaj ai e pranoi përgjegjësinë.

Dhe për këtë përmendi dy cilësi:
1.Besnikërinë “unë jam i ruajtës i mirë” dhe
2. Aftësinë “i dijshëm”.

Dhe këto të dyja janë cilësitë themelore të kërkuara te kushdo që vendoset në një post, apo kushdo që merr përsipër një përgjegjësi të caktuar. Ai duhet të jetë ruajtës, besnik, jo shpërdorues, as vjedhës, e as me ndërgjegje të pistë. Sepse do t’i besohen të mira të përbashkëta tek të cilat ka pjesë i gjithë populli dhe nuk është pronë e tij personale. Dhe pasuria është tunduese, prandaj duhen njerëz me integritet për ta menaxhuar atë. Dhe më me integritet se Jusufi, profeti i Allahut, nuk mund të gjendej.

Dhe cilësia e dytë e kërkuar tek një drejtues është patjetër aftësia profesionale, dituria rreth asaj fushe. Sepse nuk mjafton vetëm të jesh i besueshëm nga ana e figurës morale, por duhet patjetër edhe ta njohësh mirë detyrën që të ngarkohet dhe të jesh i aftë për të.

Dhe këtu nxirret edhe një dobi tjetër. Jusufi – paqja qoftë mbi të – thotë se dinte të mbante llogaritë e shtetit, hyrje-daljet, me një fjalë dinte të menaxhonte pasurinë. Dmth se ai dikur e kishte mësuar këtë profesion. Për këtë thonë dijetarët i ndihmoi koha e qëndrimit te shtëpia e ministrit të mbretit, aty ai mësoi rreth punëve të qeverisë. E ja tani kjo dituri po i hynte në punë. Prandaj njeriu le të mësojë dhe të fitojë dituri – fetare apo të tjera – sepse nuk i dihet se kur do t’i hyjë në punë ajo që mëson, apo kur do tu bëjë dobi njerëzve me atë që ka mësuar.

Kjo është meritokracia, pra që postet t’i marrin ata që i meritojnë. Dhe një nga shenjat e afrimit të fundit është që postet t’i marrin ata që nuk i meritojnë siç ka ardhur tek “I sakti i Bukhariut”. Kështu, për sa kohë që në krye të një vendi të vijnë ata që janë të aftë dhe besnikë, ai vend ka për të ecur, përndryshe shkapërderdhja dhe stagnacioni, madje regresi është i pashmangshëm.

  1. Ndalesa e tretë është tek fjala e Allahut të Lartësuar: “Ai nuk mund ta merrte vëllanë e tij sipas ligjeve të mbretit”

Jusufi edhe pse ishte ministër nuk e merrte dot si rob vëllanë e vet Beniaminin, sepse sipas ligjeve të mbretit të asaj kohe vjedhësi nuk dënohej me robërim. por ky ishte dënimi që merrte vjedhësi në zakonet e benu israilëve, ai bëhej rob i atij që i kishte vjedhur. Prandaj ai u kërkoi vëllezërve të gjykonin për atë rast. Dhe ata i thanë: ne vjedhësin e dënojmë me robëri.

Kjo tregon se ai ishte një shtet që funskiononte, dhe ligji ishte i njëjtë për të gjithë, qoftë ai edhe ministër. Kjo është ajo që e bën një vend dhe e mban në këmbë, drejtësia e njëjtë për të gjithë, askush mbi ligjin, të gjithë janë poshtë tij. Për këtë përcillet prej Ibn Tejmijes fjala e tij e famshme se Allahu i Madhëruar e lë të qëndrojë një shtet të drejtë qoftë edhe pabesimtar, dhe e ul një shtet të padrejtë qoftë edhe besimtar.

Që të kuptosh mirë dhe të bindesh se dënimi i padrejtësisë përshpejtohet që në këtë botë. Dhe kjo mbështetet në hadithin që e transmeton Muslimi në “Të saktin” e tij ku Profeti – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – ka thënë: “O ju njerëz! Ajo që i shkatërroi ata që ishin para jush ishte se kur vidhte dikush i ngritur (i fisëm) nuk e dënonin, ndërsa kur vidhte i dobëti mbi të e zbatonin dënimin” Prandaj le të bëjë kujdes ai që drejton një shtet, apo çfarëdo organizmi dhe ta mbajë parasysh këtë ligj të Zotit nëse dëshiron vazhdimësi të pushtetit të tij dhe ngritje të popullit të tij.

E së fundmi, le të zbatojmë parimet tona hyjnore nëse duam të ngrihemi e të jemi ai populli elitë, drejtues i popujve, vend që po na pret prej kohësh. Nëse ne duam të arrijmë majat më të larta le t’i vëmë në jetë këto këshilla praktike jetësore ashtu siç i kanë zbatuar të tjerët dhe janë ngritur. Dhe Allahu është dhuruesi i suksesit, vetëm Atij i kërkojmë ndihmë. Falëndërimi i takon Allahut Zotit të botëve.

 

 

You may also like...