займы онлайн

Iluzione në dua

Të jetë i kujdesshëm për të mos gabuar rreth këtyre shkaqeve. Kjo është  një nga çështjet më të rëndësishme, sepse njeriu e di mirë se mëkati dhe mungesa e vëmendjes ndaj Allahut, janë shkaqe të dëmshme kundër vetes së tij, si në këtë botë ashtu edhe në tjetrën. Por, ndodh që ai gabon kur ndonjëherë mbështetet te falja e Allahut e ndonjëherë tjetër te shtyrja e pendimit, mbështetet te kërkimi i faljes me gojë e ndonjëherë te kryerja e veprave të paqortueshme (mubah) por edhe jo të inkurajueshme në të njëjtën kohë, ndonjëherë ai mbështetet te dija e ndonjëherë justifikohet me caktimin, ndonjëherë mbështetet te justifikimi me gjëra të ngjashme e herë tjetër me ndjekjen e njerëzve me pushtet.

Shumë njerëz mendojnë që, pavarsësisht nga veprat që kryen, në rast se shqipton shprehjen “estagfirullah” (Allahu më faltë), pasojat e mëkateve zhduken.

Një person që merret me fushën e fik’hut më tha: “Unë bëj çfarë bëj, e më pas them 100 herë “subhanallahi ue bihamdihi”. Kështu, mua më është falur gjithçka që kam bërë, ashtu sikurse është thënë nga i Dërguari i Allahut (a.s): “Atij që brenda një dite thotë fjalët “subhanallahi ue bi hamdihi” 100 herë, i janë falur mëkatet, qofshin ato edhe sa shkuma e detit.”[1] Kurse, një nga banorët e Mekës më tha: “Nëse bëjmë ndonjë mëkat, e lajmë marrim gusël dhe bëjmë tavaf rreth shtëpisë së Allahut për një javë rresht. Kështu, na fshihet mëkati i bërë.”

Një njeri tjetër më tha: “Profeti (a.s) ka thënë: “Një njeri bëri një mëkat dhe pastaj tha: “O Zot! Unë bëra mëkat, prandaj më fal”, dhe Allahu e fali. Kaloi një periudhë kohore (aq sa deshi Allahu) dhe bëri një mëkat tjetër. Ai tha: “O Zot! Unë bëra një mëkat, prandaj më fal!”, dhe Allahu e fali. Kaloi përsëri një periudhë kohore (aq sa deshi Allahu) dhe ai bëri një mëkat tjetër. Tha: “O Zot! Unë bëra një mëkat, prandaj më fal!” Pas kësaj, Allahu tha: “Robi Im ishte i bindur se ka një Zot që e fal atë dhe e dënon për mëkatet e bëra. Le të bëjë çfarë të dojë, sepse Unë e kam falur robin Tim.”[2]

Këta njerëz janë të lidhur fort pas teksteve shpresëdhënëse dhe, nëse kritikohen për mëkatet dhe abuzimet me to, fillojnë të përmendin gjithçka që kanë mësuar rreth mëshirës së Allahut dhe faljes së Tij.

Madje, ky grup njerëzish arrijnë deri aty, sa thonë:

Rënditi gabimet aq sa të mundesh

Se para Bujarit gjithsesi do të ulesh

Po ashtu, ata shprehen edhe me fraza të tilla, si: “Pastrimi nga mëkati është injorancë përpara gjerësisë së mëshirës së Allahut”, apo: “Lënia e mëkateve është diçka e guximshme para mëshirës së Allahut dhe një përçmim për Të.”

Ebu Muhamed Ibn Hazmi thotë: “Kam dëgjuar njerëz nga ky grup që thonë: “O Allah, kërkoj ndihmën Tënde nga pastërtia ndaj mëkateve!!”

Disa prej tyre janë të lidhur shumë me çështjen e detyrimit, duke menduar se njeriu nuk ka mundësi për zgjedhje, prandaj është i detyruar të  bëjë mëkate.

Disa të tjerë janë joshur nga çështja e “irxhasë”[3], duke munduar se besimi nuk është vetëm se një miratim, se punët nuk janë pjesë e tij dhe se besimi i njeriut më mëkatar është i njëjtë me besimin e Xhibrilit dhe të Mikailit! [4]

Shumë të tjerë janë mashtruar nga dashuria ndaj të varfërve, dijetarëve, njerëzve të mirë dhe nga vizita e varreve të tyre. Shpesh, ata u luten këtyre varreve, kërkojnë ndërmjetësimin e tyre tek Allahu dhe i luten Allahut me pozitën që kanë tek Ai.[5]

Gjithashtu, disa njerëz janë mashtruar me të parët e tyre dhe mendojnë se ata kanë pozitë dhe ndikim të veçantë tek Allahu.

Ekziston edhe një kategori tjetër njerzish, sipas të cilëve Allahu nuk ka nevojë për dënimin e tyre, sepse ky i fundit nuk i shton asgjë mbretërisë së Tij dhe se mëshira e Tij nuk pakëson asgjë prej kësaj mbretërie. Si rrjedhojë, persona të tillë thonë: “Unë jam i detyruar të mëshirohem prej Tij, sepse Ai është i pasuri i të pasurve. Sikur një i varfër do të kishte nevojë të pinte ujë te një njeri, pranë shtëpisë së të cilit kalon një lumë, ai nuk do ta ndalonte aspak ta bënte këtë gjë. Por, Allahu është më bujar. Falja nuk i pakëson asgjë Atij dhe dënimi nuk i shton asgjë mbretërisë së tij.”

Të tjerë mashtrohen nga një kuptim i gabuar, të cilin e kanë kuptuar si tekst nga Kurani dhe Suneti. Kështu, ata mbështeten në të njëjtën mënyrë sikurse mbështeten disa tek ajeti kuranor: “Dhe Allahu do të të japë, e kështu do të kënaqesh”[6], duke thënë: “Profeti (a.s) nuk kënaqet duke parë në Zjarr ndonjë prej umetit të Tij.”

Kjo është injoranca më e shëmtuar dhe gënjeshtra më e madhe ndaj të Dërguarit të Allahut (a.s), sepse e vërteta është se ai kënaqet me atë që e kënaq Zotin i tij dhe Allahun e kënaq dënimi i njerëzve të padrejtë.

Disa njerëz të tjerë mbështeten në thënien e Allahut: “Me të vërtetë, Allahu i fal të gjitha mëkatet.”[7]

Edhe një mbështetje e tillë përfaqëson injorancë në vetvete, sepse brenda këtij ajeti është shirku, që është koka dhe themeli i të gjitha mëkateve. Nuk ka asnjë dyshim se ky ajet kuranor flet për të penduarit, të cilëve Allahu ua falë të gjitha mëkatet, të çfarëdo lloji qofshin ato. Në rast se ky ajet nuk do t’u drejtohej të penduarve, atëherë do të shfuqizoheshin të gjitha tekstet e kërcënimeve dhe hadithet që flasin për nxjerrjen nga Zjarri  të njësuesve të Allahut me anën e ndërmjetësimit.[8]

Njerëz të tillë i kanë këto ide për shkak të mungesës së dijes dhe të botëkuptimit të tyre, sepse në ajetin kuranor, Allahu është shprehur në mënyrë të përgjithshme dhe në formë absolute. Kështu, subjekti të cilit i drejtohet ky ajet, janë të penduarit. Ndërsa, në suren En-Nisa, Allahu shprehet në veçanti dhe në formë të kufizuar, duke thënë: “Me të vërtetë, Allahu nuk e fal që atij t’i shoqërohet shok dhe fal më poshtë se sa kjo për atë që dëshiron.”[9] Në këtë varg kuranor, Allahu na ka bërë të ditur se Ai nuk e fal shirkun, kurse për mëkatet e tjera poshtë shirkut, fal atë që dëshiron. Nëse do të qëndronte e njëjta gjë edhe për atë që do të pendohej, atëherë nuk do të kishte ndonjë dallim midis shirkut dhe veprave të tjera. Ajetit kuranor “O ti njeri, çfarë të mashtroi kundër Zotit tënd Bujar?”[10], njëri prej të paditurve i dha këtë përgjigje: “Bujaria jote (O Allah)!”

Kjo është një përgjigje shëmtuar dhe injorante në të njëjtën kohë, që njeriu e jep i frymëzuar nga Shejtani, nga vetja e mbushur me të këqija, nga injoranca dhe epshi i tij.

Allahu xh.sh e ka përdorur fjalën “bujar” sepse Ai është Zotëria, i Ashpri, i Madhi. Atij i bindet gjithçka dhe me Të nuk mund të të zërë mashtrimi, duke nënvlerësuar të drejtën. Ky njeri nuk e ka vënë joshjen në vendin e duhur, por është mashtruar me diçka nga e cila nuk duhet joshur. Në të njëjtën mënyrë janë mashtruar disa të tjerë me thëniet e Allahut: “Në të nuk do të digjet vetëm se ai i prishuri, ai i cili përgënjeshtroi dhe u zmbraps”[11] dhe: “Është përgatitur për jobesimtarët.”[12] Por ata nuk e dinë se ajeti kuranor: “Unë ju kam tërhequr vëmendjen për një Zjarr të ndezur fort”[13], flet për një zjarr të veçantë nga të gjitha shtresat e Xhehenemit. Allahu i Madhëruar nuk ka thënë “në të nuk hyn” por “në të nuk do të digjet, vetëm se i prishuri.” Të mos digjesh në këtë zjarr, nuk do të thotë domosdoshmërisht që të mos hysh në të, për shkak se djegia është më specifike sesa hyrja. Gjithashtu, mohimi i specifikes nuk nënkupton domosdoshmërisht mohimin i të përgjithshmes.

Pastaj, nëse ky i mashtruar do të shikonte më vëmendje ajetin që vijon, do ta kuptonte se ai nuk bën pjesë në të e si rrjedhojë, ai nuk do të ishte i sigurtë se do të shpëtonte prej saj (djegies). Kurse, thënia e Allahut për Zjarrin, që: “Është përgatitur për jobesimtarët”[14], ka ngjashmëri me ajetin kuranor ku flitet për Xhenetin: “Është përgatitur për të devotshmit.”[15] Kështu, parapërgatitja e zjarrit të Xhehenemit për jobesimtarët, nuk bie në kundërshtim me hyrjen në të, të mëkatarëve dhe të padrejtëve. Nga ana tjetër, edhe përgatitja e Xhenetit për njerëzit e devotshëm, nuk bie në kundërshtim me hyrjen në të, të atyre që kanë në zemër besim sa masa e kokrrës së melit, edhe pse nuk kanë bërë kurrë ndonjë vepër të mirë.

Janë mashtruar edhe ata njerëz që gjejnë mbështetje tek agjërimi i ditës së Ashures ose Arafatit. Sipas tyre, agjërimi i ditës së Ashures i fal mëkatet e një viti të tërë, e kështu që agjërimi i ditës së Arafatit mbetet për të shtuar sevapet. Por, këta njerëz nuk e dinë se agjërimi i Ramazanit dhe falja e pesë namazeve është një vepër më e rëndësishme dhe më e vlefshme sesa agjërimi i ditës së Arafatit apo i Ashures dhe se me kryerjen e këtyre namazeve falen mëkatet mes tyre, në rast se shmangen mëkatet e mëdha.[16]

Pra, në kohën midis dy ramazaneve apo midis dy xhumave nuk është e mundur falja e mëkateve të vogla, vetëm në qoftë se braktisen mëkatet e mëdha. E si mund të falen mëkatet e mëdha me anë të agjërimit vullnetar, kur njeriu vazhdon t’i bëjë ato pa u penduar? Një gjë e tillë është e  pamundur, edhe pse nuk përjashtohet mundësia që agjërimi i ditës së Arafatit dhe ditës së Ashures mund të bëhen shkas për faljen e mëkateve të vitit. Në rast se njeriu nuk vazhdon me bërjen e mëkateve, atëherë agjërimi dhe këmbëngulja bëhen ndihmës të njëri-tjetrit dhe bashkëpunojnë për faljen e të gjitha mëkateve. Një rast i tillë është Ramazani dhe pesë kohët e faljes, duke mënjanuar mëkatet e mëdha që janë ndihmës për faljen e mëkateve të vogla, edhe pse Allahu ka thënë: Nëse largoheni prej mëkateve të mëdha, të cilat u janë të ndaluar, Ne ju shlyejmë mëkatet e vogla.”[17] Kështu, përdorimi i diçkaje si shkak për faljen e mëkateve, nuk bëhet pengesë që ajo bashkë me shkakun të ndihmojnë njëri-tjetrin për faljen e tyre. Si rrjedhojë, falja e mëkateve me bashkimin e dy shkaqeve, është më e fuqishme dhe më e plotë se sa me njërin prej tyre. Sa më shumë të forcohen shkaqet për faljen e mëkateve, aq më e fortë, më e plotë dhe më gjithëpërfshirëse do të jetë ajo (falja).

Disa njerëz të tjerë mbështeten në hadithin kudsij, në të cilin thuhet: Unë veproj sipas mendimit që ka robi për Mua. Pra, le të mendojë çfarë të dëshirojë”[18] d.m.th Unë do të bëj atë që robi mendon për Mua.

Nuk ka dyshim se mendimi i mirë sjell veprën e mirë, sepse ai që bën vepra të mira mendon mirë edhe për Zotin e tij. Ai është i bindur se Zoti do ta shpërblejë për të mirën që ka bërë, nuk do ta thyejë premtimin dhe do ta pranojë pendimin e robit të Vet.

Kurse, ai që bën vepra të këqija dhe që vazhdon në kryerjen e mëkateve të mëdha, pengohet nga egërsia e këtyre mëkateve, nga padrejtësia dhe gjërat e ndaluara dhe kështu nuk ka mendim të mirë për Zotin e tij. Një gjë e tillë shihet, sepse nuk mund të ketë harmoni midis ashpërsisë së mëkatit dhe mendimit të mirë. Në këtë rast, njeriu është aq i egër sa edhe vetë masa e mëkateve të tij. Por, për të pasur një mendim të mirë për Zotin, duhet t’i bindesh Atij. Për këtë, Hasan el Basriu thotë: “Besimtar është ai që mendon mirë për Zotin e tij dhe kështu ai e kryen punën më së miri. Ndërsa, njeriu që bën mëkate të mëdha ka mendime të këqija për Zotin e tij, e për pasojë edhe punën e bën keq.”

E si mund të mendojë mirë për Zotin një njeri, i cili ka kohë që është larguar prej rrugës së Tij, që bën vepra që e zemërojnë Allahun dhe që fitojnë mallkimin e Tij?! Si mund të mendojë mirë për Zotin ai njeri, i cili nuk e ka vlerësuar në mënyrën e duhur të drejtën dhe urdhrin e Tij, që ka shpërfillur ndalesat e bëra prej Tij?! Si mund të ketë mendim të mirë për Zotin ai njeri që i ka shpallur luftë, që është sjellë keq me të dashurit e Tij, që është bërë mik me armiqtë e Tij e që ka mohuar përsosmërinë e cilësive të Tij?! E si mund të ketë mendim të mirë ai njeri që mendon se Zoti nuk flet, nuk urdhëron, nuk ndalon, nuk kënaqet e nuk zemërohet?!

Për njerëzit që dyshuan se dëgjimi i Tij përfshin edhe imtësitë, Allahu ka thënë: “Mendimi i gabuar ndaj Zotit tuaj është ai që u shkatërroi, duke ju bërë prej të humburve.”[19]

Këta njerëz gabuan kur menduan se Allahu nuk i dinte shumë prej veprave që bënin. Kështu, për shkak të këtij mendimi të keq, Allahu i shkatërroi. Një fund i njëjtë i pret të gjithë ata që mohojnë cilësitë e Tij të plota, madhështinë dhe krenarinë e Tij. Ky do të jetë edhe fundi i atyre që e cilësojnë Allahun me cilësi që nuk i përshtaten Atij. Nëse njerëz të tillë mendojnë se Ai do t’i fusë në Xhenet, atëherë ata vetëm se mashtrojnë veten. Ajo është një lojë e Shejtanit dhe një mendim i keq për Zotin e tyre.

Ebu Umame Sehl Bin Hunejfi ka thënë: “Unë dhe Aurete Bin Zubejri hymë te dhoma e Aishes (r.a), e cila na tha: “Sikur ta kishit parë Profetin (a.s) në një rast kur ishte i sëmurë! Kisha gjashtë ose shtatë dinarë dhe ai më urdhëroi t’i ndaja.” Më pas, Aishja vazhdoi: “Isha e shqetësuar për të, derisa Allahu e shëroi. Pas shërimit, i Dërguari i Allahut më pyeti: “Çfarë bëre me dinarët? A i ndave të gjitha?”

Unë iu përgjigja: “Jo, pasha Allahun! U shqetësova për sëmundjen tënde.” Ai më tha t’ia sillja dhe i vendosi në dorën e tij. Pastaj tha: “Cili do të ishte mendimi i një të dërguari të Allahut, në rast se do ta takonte Allahun duke i mbetur atij (profetit) këto?”

Në një transmetim tjetër, thuhet: “Cili do të ishte mendimi i Muhamedit për Zotin e vet, nëse do të takonte Allahun e këto t’i mbeteshin atij?”[20]

Cili do të ishte mendimi i njerëzve që bëjnë mëkate të mëdha për Allahun, në rast se do ta takonin Atë dhe do të kishin me vete të drejtat e mohuara të njerëzve?

Nëse atyre u bën dobi thënia “Ne kemi mendim të mirë për Ty, sepse Ti nuk dënon asnjë të padrejtë dhe asnjë që bën mëkate të mëdha”, atëherë njeriu le të bëjë çfarë të dojë dhe le të veprojë gjithçka që ka ndaluar Allahu. Pra, le të mendojë mirë për Allahun, sepse Zjarri nuk do ta prekë. A e shihni pra, se deri në çfarë grade ka arritur të mashtrohet njeriu?!

Ibrahimi (a.s) i tha popullit të tij: “A doni zota të trilluar në vend të Allahut? Çfarë mendoni për Zotin e botëve?”[21], që do të thotë “Çfarë do të mendoni se do t’ju bëjë Ai, nëse e takoni, kur më parë keni adhuruar dikë tjetër përveç Tij?”

Ai që e sheh me kujdes këtë situatë, do ta kuptojë se mendimi i mirë ndaj Allahut është vetë puna e mirë. Sa më shumë të mendojë mirë njeriu për Zotin e tij, aq më shumë do ta përmirësojë punën e tij dhe në të kundërt, mendimi i mirë i shoqëruar me ndjekjen e epsheve është paaftësi, ashtu siç transmetohet nga Shedad Bin Uesi se Profeti (a.s) ka thënë: “I aftë është ai që mposht nefsin e tij dhe punon për atë që vjen pas vdekjes, kurse i paaftë është ai që ndjek epshet dhe që shpreson tek Allahu” (Transmeton Et-Tirmidhiu).

 

[1] – Transmetojnë Buhariu (6042) dhe Muslimi (2691).

[2] – Transmetojnë Buhariu (7068) dhe Muslimi (2758).

[3] – Rreth çështjes së “Irxhasë”, sot ekziston një paqartësi e madhe dhe njerëzit janë ndarë në teprues dhe të tepruar.

[4] -El-Murxhi’a janë ata njerëz të devijuar të cilët besojnë se besimi i njeriut nuk ndikohet nga veprat që ai  bën gjatë jetës së tij dhe si pasojë ai mbetet kostant dhe i pa ndryshueshëm, duke rënë në kundërshtim me qëndrimin e pasuesve të synetit të të Dërguarit të Allahut a.s se besimi ndikohet drejtpërdrejt nga veprat e robit, dhe si pasojë ai rritet me veprat e mira dhe pakësohet me veprave e këqija.

[5]– Të gjitha këto janë vepra të ndaluara, madje në disa raste mund të jenë shirk.

[6] – Ed-Duha 5.

[7] – Ez-Zumer 53.

[8] – Këto tekste janë kundër bidatçinjve dhe atyre që i gjykojnë njerëzit si jobesimtarë (qafira).

[9] – En-Nisa 48.

[10] – El-Infitar 6.

[11] – El-Lejl 15,16.

[12] – El-Bekare 24.

[13] – El-Lejl 14.

[14] – El-Bekare 24.

[15] – El-Imran 133.

[16] – Ky kufizim është transmetuar te Sahihu i Muslimit.

[17] – En-Nisa 31.

[18]– Transmetojnë Ahmedi (491/3), Ibn Hibani (733), Ibnl Mubareku në librin “Ez-Zuhd” (909), El-Derami  (305/2) dhe Et-Taberiu në “El-kebir” (Nr211/22). Zinxhiri i transmetimit të këtij hadithi është i mirë.

[19] – Fus-silet 23.

[20] – Transmetojnë Ahmedi (104/6) dhe Ibn Hibani (686). Zinxhiri i transmetimit të hadithit është i mirë.

[21] – Es-Safat 86, 87.

Sëmundja dhe Ilaçi”
Autori: Ibn Kajjim el Xheuzije (751h)

You may also like...